kia sxoleia covid

Έξι μήνες μετά την εφαρμογή των μέτρων περιορισμού του πληθυσμού στην χώρα μας, θα επιχειρήσουμε μια σύντομη ιστορική αναδρομή στα γεγονότα και θα στοχεύσουμε στους κινδύνους που δημιουργούνται με τα μέτρα για την έναρξη της σχολικής χρονιάς, που ανακοινώθηκαν πρόσφατα απο το Υπουργείο Παιδείας.

Μετά απο παλινδρομήσεις, αλληλοαναιρούμενες πληροφορίες και οδηγίες που κατευθύνονταν κυρίως απο πολιτικές σκοπιμότητες, η επιτροπή των Λοιμοξιολόγων του ΕΟΔΥ, κατέληξε συνοπτικά στα εξής: Χρήση μάσκας προσώπου σε όλους τους κλειστούς χώρους, τήρηση των αποστάσεων σε εξωτερικούς χώρους, χρήση αντισηπτικών στις επιφάνειες, σχολαστική καθαριότητα με σαπούνι του σώματος, αποφυγή συνωστισμού, απαγόρευση μαζικών εκδηλώσεων και ιδιαίτερη προστασία των ανθρώπων που ανήκαν στις λεγόμενες ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού.

Ο αριθμός των κρουσμάτων εμφανίζονταν συνεχώς μειούμενος, οι ΜΕΘ άδειαζαν σταδιακά και ως εκ τούτου, σε περίπου δύο μήνες, έγινε λήξη των αυστηρών περιοριστικών μέτρων και προτάθηκε περιορισμένη ισχύς των μέτρων. Όμως, η «βαριά» βιομηχανία της Οικονομίας –ο τουρισμός δηλαδή-έπρεπε κατά τους υπεύθυνους να λειτουργήσει. Έτσι άρχισαν να συμβαίνουν κωμικοτραγικές καταστάσεις στις πύλες εισόδου (χερσαίες είσοδοι χωρίς PCR test - αργότερα έγιναν υποχρεωτικά - αεροπορικά δρομολόγια ανεξέλεγκτα όπου μόνο στο 5% των αφίξεων υπεβλήθη σε test - κρουαζιερόπλοια χωρίς στοιχειώδεις ελέγχους). Όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση των κρουσμάτων, τη δημιουργία κλίματος φόβου και ανασφάλειας στην Κοινότητα, αλλά και έντονα φαινόμενα αμφισβήτησης του κινδύνου και – κυρίως – ακροδεξιάς κοπής συνωμοσιολογικές επικλήσεις και αντιεπιστημονικές- ανορθολογικές θεωρίες.

fylaki10

Όμως ακόμα και κάτω από μας υπάρχουν
άλλα πατώματα
και κάτωθέ τους φαίνεται
πατώματα να υπάρχουν άλλα, κι ακόμα
κι εμάς τους κακότυχους
υπάρχουν άλλοι που
καλότυχους μας λένε»
(Μπ. Μπρέχτ από το θεατρικό έργο «Το Ψωμάδικο»
(--Der Brotlanden--, 1929-30)

Ο Σελίμ Ζερολάρι, Ρομά, παραπονιόταν αρκετές μέρες για το δόντι του. Οι υπεύθυνοι της φυλακής, αφού αρνήθηκαν να τον μεταφέρουν σε νοσοκομείο, τον μετέφεραν στο Κέντρο Υγείας όταν η κατάσταση του έφτασε στο απροχώρητο. Τη Δευτέρα του Πάσχα ο Σελίμ, 37 ετών, πατέρας πέντε παιδιών, βρέθηκε νεκρός στο κελί του, στις Φυλακές Μαλανδρίνου.

Κάποιες μέρες πριν το θάνατο του Σελίμ, η Αζιζέλ Ντενίρογλου, επίσης Ρομά, παρουσίασε δύσπνοια, πυρετό, πόνους στα κόκαλα και την καρδιά. Για τρεις ημέρες παρακαλούσε απεγνωσμένα να μεταφερθεί σε νοσοκομείο, μα η διεύθυνση της φυλακής το αρνήθηκε. Αντ’ αυτού, της σύστησαν να πάρει Depon. Τα ξημερώματα της 9ης Απριλίου η Αζιζέλ, 42 ετών, πέθανε αβοήθητη στις Γυναικείες Φυλακές Ελαιώνα Θηβών. Δεν υπήρξε κανένας έλεγχος για να διαπιστωθεί αν ο θάνατος της Αζιζέλ οφειλόταν στον κορονοϊό, και καμία πρόνοια για τις συγκρατούμενές της.

covid refugees

Όμως ακόμα και κάτω από μας υπάρχουν
άλλα πατώματα
και κάτωθέ τους φαίνεται
πατώματα να υπάρχουν άλλα, κι ακόμα
κι εμάς τους κακότυχους
υπάρχουν άλλοι που
καλότυχους μας λένε»
(Μπ. Μπρέχτ από το θεατρικό έργο «Το Ψωμάδικο»
(--Der Brotlanden--, 1929-30)

Πλησιάζει η μέρα που τα «μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης», όπως πια όλοι ονομάζουμε τον περιορισμό στο σπίτι λόγω της πανδημίας COVID-19, θα αρχίσουν σταδιακά να χαλαρώνουν. Δικαίως όλοι ανησυχούμε και αναρωτιόμαστε πώς και ποια θα είναι η επόμενη μέρα. Πώς θα επιστρέψουμε στην εργασία, στα σχολεία, πώς θα ανοίξει η αγορά; Πώς θα επιστρέψουμε ασφαλείς στο σπίτι μας;

Τι συμβαίνει όμως με το κομμάτι αυτό της κοινωνίας που ζει σε χώρους πολύ διαφορετικούς από «το σπίτι μας»; Τι συμβαίνει στις φυλακές, στους καταυλισμούς των προσφύγων και των Ρομά, στα γηροκομεία, στους στρατώνες, τα ψυχιατρεία, τα υπνωτήρια των αστέγων; Στους χώρους που πάντα ήταν «νοσογόνοι» και στους πληθυσμούς που πάνω τους ασκούνται οι πιο σκληρές και βάρβαρες πολιτικές του κράτους.

maxairi stin plati tou ESYΣκίτσο: Luis Quiles Artworks

 Να σταματήσει ο σύγχρονος μαυραγοριτισμός μέσα στην κρίση της πανδημίας.

Εδώ και 2 μήνες που εξελίσσεται η πανδημία του Covid-19 βιώνουμε ως ελληνική κοινωνία, εκτός από τη δυσάρεστη εμπειρία της λεγόμενης καραντίνας - με όλες τις (αναγκαίες και μη) απαγορεύσεις και τους αυταρχισμούς που τη συνοδεύουν - και ένα άσχημο επικοινωνιακό παιχνίδι όσον αφορά την ενίσχυση του ΕΣΥ. Η Κυβέρνηση, ενώ στα λόγια παραδέχεται αυτό που πια όλοι παγκόσμια αναγνωρίζουν, ότι δηλαδή μόνο το δημόσιο σύστημα υγείας μπορεί να αντεπεξέλθει στις υγειονομικές ανάγκες του πληθυσμού κατά την πανδημία και ότι, για να γίνει αυτό, το ΕΣΥ χρειάζεται προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και αγορά νέου εξοπλισμού, στην πράξη δεν έχει κάνει καμιά σοβαρή προσπάθεια σε αυτήν την κατεύθυνση. Αντίθετα, μοιράζει χρήματα σε ιδιώτες επιχειρηματίες, προωθώντας τα εκφρασμένα πριν την πανδημία σχέδιά της για περαιτέρω ιδιωτικοποίηση του ΕΣΥ μέσα από τις συμπράξεις δημόσιου – ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ).

giatroi maskes

Πολιτικοί και ΜΜΕ αποκαλούν τους υγειονομικούς ήρωες και τους επαινούν μεγαλόστομα σε σχεδόν παγκόσμιο επίπεδο. Το νόημα αυτού του επαίνου έγινε φανερό όταν θεσμικές συμπεριφορές έδειξαν ότι τα καλυμμένα με μάσκες στόματά τους πρέπει να είναι και κλειστά. Όταν οι υγειονομικοί φώναξαν την προηγούμενη Τρίτη, 7/4, στην Παγκόσμια Ημέρα Υγείας, ζητώντας μέτρα για τη βελτίωση των απανταχού συστημάτων υγείας, ο όρος των κλειστών στομάτων φανερώθηκε στην πράξη.