ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΡΤ

Το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης συντάσσεται με τον αγώνα των εργαζομένων στην ΕΡΤ για την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της ελληνικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης. Θεωρούμε μείζον θέμα δημοκρατίας την αιφνιδιαστική σίγαση ενός δημόσιου μέσου επικοινωνίας και την απόλυση χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων εν μία νυκτί. Όσο κρίσιμη είναι η κατεδάφιση του δημοσίου συστήματος υγείας που μας αφορά όλους, άλλο τόσο επιτακτική είναι και η συγκρότηση ενός μετώπου, που θα σταθεί φραγμός στις φασιστικές πρακτικές ενός καθεστώτος έκτακτης ανάγκης.

---------------------------------------------------------------------------

Resolution in Support of ERT by the Social Solidarity Clinic of Thessaloniki


The Social Solidarity Clinic of Thessaloniki joins the struggle of workers in ERT for the defense of the public character of the Greek radio and television. We consider as a major issue of Democracy the sudden shutdown of the public broadcaster ERT and the laying off of thousands of public employees overnight. As critical is the demolition of the public health system that affects us all, even more urgent is the formation of a front that will stand as a barrier against the fascist practices of this state of emergency.

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

22-04-2013

 

Η εβδομάδα 16-23 Απρίλη, που αφιερώνεται από το κρατικό ραδιόφωνο και την τηλεόραση στην προώθηση της ιδέας της δωρεάς οργάνων είναι μια αξιέπαινη προσπάθεια με σκοπό την αύξηση των μεταμοσχεύσεων στη χώρα μας. Η δωρεά οργάνων αποτελεί ύψιστη πράξη αλληλεγγύης και φυσικά το ΚΙΑ δεν μπορεί παρά να σταθεί αρωγός αυτής της προσπάθειας.
Με αφορμή όμως αυτή την καμπάνια θα θέλαμε να απευθύνουμε ένα ερώτημα προς τον Υπουργό Υγείας και τον ΕΟΜ (Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων).

 

Έχουν λάβει οποιαδήποτε μέριμνα για τους ανασφάλιστους μεταμοσχευμένους;

Διότι, αρχίζουν πρόσφατα να μας προσεγγίζουν τέτοιοι ασθενείς, που αναζητούν στο ιατρείο μας την αντι-απορριπτική τους αγωγή για το μόσχευμα, η οποία είναι άκρως απαραίτητη, όπως και τα υπόλοιπα φάρμακα τους, μια που αυτοί οι άρρωστοι έχουν πολλαπλά παθολογικά προβλήματα.
Θεωρούμε άκρως αντιφατικό από τη μία να ευαισθητοποιούμε την κοινή γνώμη στο θέμα των μεταμοσχεύσεων και από την άλλη να κλείνουμε τα μάτια μας στην ίδια την πραγματικότητα.
Οι ανασφάλιστοι μεταμοσχευμένοι κινδυνεύουν.

Είναι ένας ακόμη αποκλεισμός που θα στοιχίσει ζωές.

Καλούμε το Υπουργείο Υγείας να εξασφαλίσει τη δωρεάν χορήγηση φαρμάκων, όπως και τη δωρεάν νοσηλεία σε όλους τους ανασφάλιστους μεταμοσχευμένους ασθενείς, γιατί η πολιτική που εφαρμόζει μέχρι τώρα στοχεύει στην ευημερία των αριθμών, αλλά οδηγεί στο θάνατο ανθρώπων.


Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης
Νοσοκομειακή Επιτροπή Γιατρών Ιπποκράτειου Θεσσαλονίκης
(το Ιπποκράτειο Γ. Νοσοκομείο Θεσ/νίκης αποτελεί το μοναδικό μεταμοσχευτικό κέντρο ήπατος πανελλαδικά)


Υπερασπιζόμαστε τους ελεύθερους κοινωνικούς χώρους και τις καταλήψεις

 

Τον τελευταίο καιρό το κράτος έχει εξαπολύσει επίθεση στους αυτόνομους κοινωνικούς χώρους και τις καταλήψεις. Η επίθεση αυτή- από την   προπαγάνδα που τους εμφανίζει ως «χώρους ανομίας», μέχρι τη βία της εισβολής και της εκκένωσης- εντάσσεται σε έναν σχεδιασμό που στοχεύει στη νομιμοποίηση των πολιτικών που εφαρμόζονται και στην κατάργηση στοιχειωδών δικαιωμάτων.

Το κράτος, εγκαθιστώντας μια «κατάσταση εξαίρεσης» ή εκτάκτου ανάγκης επιχειρεί να νομιμοποιήσει, με όλους τους τρόπους την κρατική και παρακρατική βία: Από την απεμπόληση ακόμη και αρχών και λειτουργιών της αστικής δημοκρατίας, μέχρι την απροκάλυπτη ατιμωρησία, έως και ενθάρρυνση φασιστικών εγκλημάτων.

Από την υιοθέτηση της ακροδεξιάς ρητορικής («ανακατάληψη των πόλεων»), έως το πέρασμα στην πράξη: Κατάργηση του νόμου ιθαγένειας, δημόσια διαπόμπευση οροθετικών, βασανιστήρια σε συλληφθέντες, πογκρόμ και φόνοι μεταναστών,   εξορμήσεις χρυσαυγιτών σε λαϊκές, παιδικούς σταθμούς και νοσοκομεία.  

Οι επιθέσεις στους κοινωνικούς χώρους και τις καταλήψεις υπακούουν στην ίδια λογική εκφασισμού. Διότι οι χώροι αυτοί που συκοφαντούνται αποτελούν στην πραγματικότητα ανάχωμα στην κρατική και παρακρατική βία.

Δέχονται επίθεση επειδή είναι χώροι αλληλεγγύης, όπου οι άνθρωποι συναντιούνται, πράττουν και στοχάζονται κάτω από το πρόταγμα της αυτονομίας, της αυτοοργάνωσης και της ανατροπής.

Οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι και οι καταλήψεις διεκδικούν τον δημόσιο χώρο και τον πολιτικό και κοινωνικό χρόνο που ανήκει σε όσες και όσους αντιστέκονται στην κυρίαρχη λογική. Γι’ αυτό και τους υπερασπιζόμαστε.

Επειδή πιστεύουμε πως όπου υπάρχουν τέτοιοι τόποι μπορεί να γεννηθεί το ριζοσπαστικό αίτημα της ελευθερίας της ισότητας και της αυτονομίας, αυτό το κάτι από τον άνθρωπο που θα αντιστέκεται πάντα στις επιταγές της εξουσίας κρατώντας ζωντανή τη δυνατότητα.

Για το δικαίωμα στην ελευθερία και την αυτοοργάνωση

Για να αντισταθούμε στην υποταγή και στον εκφασισμό

Για τη δυνατότητα ανατροπής του συστήματος που εξαθλιώνει τον άνθρωπο

Για την ίδια τη ζωή.

 

ΚΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


Για τις Διοικήσεις των Νοσοκομείων

Το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης δημιουργήθηκε για να προσφέρει σε καθημερινή βάση σε όλους ανεξαιρέτως τους ανασφάλιστους και τους κοινωνικά αποκλεισμένους, Έλληνες και μετανάστες, πρωτοβάθμια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς καμιά απολύτως δική τους οικονομική επιβάρυνση. Στο κάλεσμα του Κοινωνικού Ιατρείου, τους 11 μήνες της λειτουργίας του, οι γιατροί και οι συναφείς ειδικότητες, δεν σταμάτησαν να αυξάνουν
τη στελέχωση και την δικτύωση του.

Η απόσυρση του κράτους από την στοιχειώδη ευθύνη, που είχε αναλάβει το 1983, με την ίδρυση του ΕΣΥ, να καλύψει ακόμα και τις πιο βασικές υγειονομικές ανάγκες μεγάλου τμήματος των κατοίκων της χώρας, έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας βάρβαρης κατάστασης και όσον αφορά τους ανασφάλιστους που έχουν νόσημα δυνητικά θανατηφόρο, μιας εγκληματικής συνθήκης. Στην εμπειρία του Κοινωνικού Ιατρείου το έλλειμμα στην υγεία των ανασφάλιστων και των αποκλεισμένων του ΕΣΥ συγκεκριμενοποιείται σε πλήθος προσωπικών τραγωδιών με ακραία μορφή αυτούς που διατρέχουν θανάσιμο κίνδυνο αν μείνουν χωρίς περίθαλψη.

Θεωρούμε ότι το θέμα αυτό, που σημαίνει ένα όριο μεταξύ πολιτισμού και βαρβαρότητας, αφορά όλους τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία, όποια θέση και να κατέχουν. Όποια εμπλοκή και να έχουν στο δίλλημα ανάμεσα στην υπακοή στην πολιτική της κυβέρνησης για τους ανασφάλιστους και στην υπακοή στο Νόμο που διέπει την άσκηση της ιατρικής.

Καθόσον ο νόμος για την άσκηση της Ιατρικής, ο Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας, Νόμος 3418 του 2005, ξεκαθαρίζει εντελώς το θέμα για το τι πρέπει να υπερτερεί. Ενδεικτικά αναφέρουμε
το άρθρο 4, σύμφωνα με το οποίο: ο γιατρός έχει σαν αποκλειστικό του μέλημα την υγεία των ασθενών και προάγει την ίση πρόσβαση τους στις υπηρεσίες υγείας και «οφείλει να αποφεύγει
τη διακριτική μεταχείριση που προκύπτει από εκπαιδευτικές, νομικές, οικονομικές, κοινωνικές, γεωγραφικές και άλλες διαφοροποιήσεις.

Στο άρθρο 15 του ίδιου νόμου αναφέρεται: Ο γιατρός που βρίσκεται σε σύγκρουση καθηκόντων αντιμετωπίζει τη σύγκρουση αυτή με βάση την επιστημονική του γνώση, τη σύγκριση των έννομων αγαθών που διακυβεύονται, τον απόλυτο σεβασμό της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας, καθώς και της συνείδησης του. Η υπεράσπιση όμως της υγείας των ασθενών είναι υπόθεση όλων των εργαζόμενων στα νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας. Όλοι είμαστε συμμέτοχοι και συνυπεύθυνοι γι΄αυτήν..

Θεωρούμε λοιπόν ότι η διοίκηση του νοσοκομείου και κάθε διοικητικός ξεχωριστά, τίθεται μπροστά σε ένα κρίσιμο ερώτημα: τι στάση θα κρατήσει στο θέμα. Θα διολισθήσει προς την
βαρβαρότητα ή θα προστατέψει τη βασική αξία του πολιτισμού, που είναι η ανθρώπινη ζωή. Θα συνταχθεί με την πολιτεία ή με την ανθρωπιά, (τον Κρέοντα ή την Αντιγόνη)?

Το Κοινωνικό Ιατρείο έχει θέσει ως καθήκον στον εαυτό του να διεκδικεί από το ΕΣΥ ή από όποιον άλλο θεσμό χρειαστεί, τη κάλυψη των ανασφάλιστων. Το θέμα των σε κίνδυνο ανασφάλιστων έχει, εκτός από την καθαρά ανθρώπινη, μια νομική , κοινωνική και πολιτική πλευρά. Το Κοινωνικό Ιατρείο επιθυμεί να αναδείξει ολόπλευρα το θέμα αναλαμβάνοντας
κατάλληλες δράσεις και στηρίζοντας μια συμπαράταξη όλων μας για την ανάληψη της ευθύνης για τη φροντίδα της υγείας , φροντίδα που μας ανέθεσε και προσδοκά από μας, η κοινωνία.