steki chania

Την Παρασκευή 14/12/2018 εκδικάζεται στο εφετείο Χανίων η έφεση που άσκησαν οι καταδικασμένοι για την δολοφονική επίθεση στον γιατρό Δημήτρη Μακρέα.

Πριν 3,5 χρόνια, ο Δημήτρης ξυλοκοπήθηκε βάναυσα αφού χτυπήθηκε πισώπλατα. Η ομάδα που του επιτέθηκε και τον χτύπησε έδρασε με οργανωμένο και φασιστικό τρόπο. Ο Δημήτρης Μακρέας νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και υποσκληρίδιο αιμάτωμα. Στο πρωτοδικείο, δύο από τους κατηγορούμενους κρίθηκαν ένοχοι για επικίνδυνες σωματικές βλάβες και καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης 4 ετών και 4 ετών και 10 μηνών 

-Δηλώνουμε τη συμπαράστασή μας και την αλληλεγγύη μας στο φίλο και συντροφο Δημήτρη Μακρέα.

-Ζητάμε την καταδίκη των ενόχων ως παραδειγματισμό για να μη ξανασυμβούν αντίστοιχες φασιστικού τύπου δολοφονικές επιθέσεις.

Καλούμε σε παράσταση αλληλεγγύης στα Δικαστήρια, την Παρασκευή 14/12/2018 στις 09.00

Κοινωνικό Στέκι - Στέκι Μεταναστών Χανίων 

ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΞΥΛΟΔΑΡΜΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΚΡΕΑ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΤΩΝ ΔΡΑΣΤΩΝ

25η Μαρτίου του 2015. Έχουν περάσει 3,5 χρόνια από τότε... Εκείνο το απόγευμα, στις 8 η ώρα απέναντι από την πλατεία της Σπλάτζιας, στο κέντρο των Χανίων, εγώ και ο σύντροφός μου περπατούσαμε χέρι χέρι στο πεζοδρόμιο της οδού Δασκαλογιάννη, όταν αιφνιδιαστικά ένας τύπος με λοστό χτύπησε το Δημήτρη πισώπλατα. Πάγωσα. Δεν μπορούσα να αντιδράσω. Σχεδόν ταυτόχρονα 3-4 άτομα ακόμη άρχισαν να τον ξυλοκοπούν με γροθιές και κλοτσιές στο κεφάλι. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα. Δεν κατάλαβα ούτε από πού ήρθαν, ούτε πότε έφυγαν, ούτε πώς μου πετάχτηκε ξαφνικά το κινητό από το χέρι, ούτε γιατί ο οδηγός του διερχόμενου οχήματος δεν αντιδρούσε όταν άρχισα να φωνάζω βοήθεια και χαμογελούσε αδιάφορα... Ο Δημήτρης κατάκοιτος στο δρόμο και οι δράστες άφαντοι. Πήγαμε στο νοσοκομείο. Κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, μας είπαν, και υποσκληρίδιο αιμάτωμα. Ήρθαν από την ασφάλεια να μας πάρουν κατάθεση. Το ίδιο βράδυ “συνελήφθησαν” κάποιοι ύποπτοι. Κανένας ποτέ δεν έμαθε με ποιον ακριβώς τρόπο. Τους είδαμε που έφτασαν ένας ένας στην ασφάλεια.Τηλέφωνο τους πήραν? σκέφτηκα. ..Αναγνωρίσαμε τους δύο. Είμαι σίγουρη ότι ήταν και ο τρίτος. Λόγω μιας μικρής αμφιβολίας της στιγμής, δεν τον αναγνωρίσαμε. Ο Δημήτρης έχει διαφύγει τον κίνδυνο, είπαν οι γιατροί. Η ψυχή πήγε στη θέση της κι άρχισε από κείνη τη στιγμή ένα ατελείωτο κυνήγι. Το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται. Ένας πυρήνας ανθρώπων, φίλων, γνωστών, μουσικών και πολιτικών συντρόφων και άγνωστων ανθρώπων κινητοποιήθηκαν για να βοηθήσουν με κάθε τρόπο. Η υποστήριξη αυτή και η αληθινή αλληλεγγύη ήταν που νίκησε το φόβο και μας έδωσε τη δύναμη να το παλέψουμε, να το κάνουμε γνωστό στην πόλη και να προχωρήσουμε.

Αυτόπτες μάρτυρες μας έδωσαν στοιχεία -μόνο κατ' ιδίαν και κανείς στην αστυνομία, άλλοι τηλεφωνούσαν να μας πουν για το ποιόν των δραστών -χωριό βλεπεις τα Χανιά, πόσο μάλλον το Ακρωτήρι. Γίναμε για 10 μέρες ερευνητές, ντετέκτιβ, ανακριτές ενώ πλήρης ήταν η απουσία της αστυνομικής έρευνας. Το θλιβερό της υπόθεσης ήταν η στιγμή που συνειδητοποιήσαμε την ανοχή ενός μεγάλου μέρους της τοπικής κοινωνίας απέναντι σε τέτοιους ανθρώπους και τέτοιες πρακτικές. Ακούσαμε ατάκες του τύπου “παιδιά είναι μωρέ, παρασύρθηκαν”, “του κουμπάρου μου το κοπέλι είναι, ας το καλύψουμε”... Δεκάδες αντίστοιχα περιστατικά μικρής ή μεγάλης κλίμακας μας γνωστοποιήθηκαν. Με αγωνία τηλεφωνούσαν άνθρωποι για να τα μοιραστούν μαζί μας, τα οποία ποτέ δε βγήκαν στη δημοσιότητα κυρίως εξαιτίας του φόβου. Παράλληλα άνθρωποι απειλήθηκαν, μάρτυρες εκφοβίστηκαν, τα γεγονότα διασtρεβλώθηκαν από τα MME. Ως σύγκρουση συμμοριών παρουσιάστηκε αρχικά το γεγονός. Μαζέψαμε όσα βίντεο μπορέσαμε απ' τα καταστήματα. Οι περισσότεροι δεν τα έδιναν. Δουλειά της αστυνομίας, έλεγαν -και με το δίκιο τους από μια μεριά. Άλλοι έλεγαν ότι έχουν σβηστεί. Κατά έναν περίεργο τρόπο, όσα βίντεο πήρε η αστυνομία,
εξαφανίστηκαν και ουδέποτε χρησιμοποιήθηκαν ως πειστήρια. 

Βγήκε η δικογραφία. Επικίνδυνη σωματική βλάβη το κατηγορητήριο. Πλημμέλημα...

Στη δίκη νιώθαμε σαν κατηγορούμενοι. Έπρεπε να αποδείξουμε το αυτονόητο. Ευτυχώς, η υπερασπιστική γραμμή που θέλησαν να ακολουθήσουν οι δράστες κατέρρευσε αμέσως και σ' αυτό συνέβαλε καθοριστικά –παρόλο που δεν εντάχθηκε στη δικογραφία- το μοναδικό βίντεο που έφτασε στα χέρια μας και κυκλοφόρησε στα ΜΜΕ και το οποίο έδειχνε ξεκάθαρα το απρόκλητο της επίθεσης. Ήταν μια δικαίωση για μας γιατί διαφορετικά το θέμα θα είχε κουκουλωθεί και θα είχε αποκρυφθεί η αλήθεια.

Οι δράστες καταδικάστηκαν σε 4 χρόνια φυλάκισης ο ένας και 4 χρόνια και 10 μήνες ο άλλος χωρίς αναστολή, ποινές μη εξαγοράσιμες που θεωρήθηκαν μεγάλες για τα δικαστικά δεδομένα. Ζήτησαν έφεση και ως τώρα είναι έξω. Ο τρίτος “φερόμενος” δράστης αθωώθηκε.

Και γυρίζοντας στο σήμερα: πρώτο και σημαντικότερο, ο Δημήτρης ζωντανός. Αφού πέρασε μια μεγάλη σωματική και ψυχική οδύνη. Βγήκαμε κι οι δυο μας πιο δυνατοί απ' αυτή την ιστορία, αλλά και πιο συνειδητοποιημένοι. Εισπράξαμε πολλά συν και πλην από τους ανθρώπους και την εποχή μας.

Σήμερα, 3 χρόνια μετά, η κατάσταση σε κοινωνικό επίπεδο φαίνεται να πηγαίνει όλο και χειρότερα. Οι φασιστικές αντιλήψεις και πρακτικές ολοένα και κερδίζουν έδαφος. Η ανοχή και η συγκάλυψη δίνουν τη θέση τους στην αποδοχή και την υιοθέτηση της φασιστικής βίας. “Σε ξυλοφορτώνω γιατί δε μ' αρέσει η φάτσα σου. Και βρίσκω και υποστηρικτές στο facebook γιατί είμαι μάγκας.” Δυστυχώς, κάποιοι άλλοι που βρέθηκαν στη θέση του Δημήτρη δεν ήταν το ίδιο τυχεροί. Συγκλονιστική η περίπτωση του Ζακ Κωστόπουλου, του οποίου το θάνατο είδε όλη η Ελλάδα να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια της αλλά και μπροστά σε ένα κοινό που παρακολουθούσε άπραγο.

Η ωμή βία, το ακραίο μίσος, η ηδονή που προκύπτει απ το βασανισμό του άλλου... Πώς μπορεί να υπάρχουν στις ψυχές των ανθρώπων; Πώς μπορούμε εμείς, οι υπόλοιποι να τα ανεχόμαστε; Να κάνουμε ότι δεν τα βλέπουμε; “Να κοιτάξουμε εμείς το σπίτι μας και όλα καλά”! Παχύδερμα θα γίνουμε; Κι όποιος νομίζει ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες ή σε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη, είναι βαθιά γελασμένος. Γίνονται δίπλα στην πόρτα μας. Να ξυπνήσουμε. Η σιωπή είναι συνενοχή!

Δώρα Μαργαρίτη

 

bckgrndSpitaki

Tο Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης είχε καταγγείλει την φασιστική επίθεση εναντίον του γιατρού Δημήτρη Μακρέα στα Χανιά, την 25η Μαρτίου 2015. Ο Δημήτρης, γνωστός για την αντιφασιστική και αντιρατσιστική του δράση και ταγμένος στη δημόσια φροντίδα υγείας δέχτηκε πισώπλατα επίθεση με λοστό στο κεφάλι, με πρόθεση δηλαδή δολοφονική, που είχε σαν αποτέλεσμα υποσκληρίδιο αιμάτωμα και κάταγμα του μετωπιαίου. Την Παρασκευή 14/12 εκδικάζεται στο εφετείο Χανίων η έφεση που άσκησαν οι πρωτοδίκως καταδικασμένοι σε 4 χρόνια για την δολοφονική επίθεση, οι οποίοι, ας σημειωθεί, λόγω της άσκησης έφεσης είχαν αφεθεί ελεύθεροι. Η ουσιαστική τιμωρία προήρθε από την καταδίκη τους από το μέρος εκείνο της κοινωνίας των Χανίων που στάθηκε στο πλευρό του γιατρού της.

Το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης συμπαραστέκεται στο Δημήτρη Μακρέα. Θεωρεί ότι οι πρόσφατες δίκες των αγωνιστών εναντίον της εξόρυξης στη Χαλκιδική και ο φόνος του Ζακ Κωστόπουλου, είναι γεγονότα που έθεσαν την αστυνομία και τις πρακτικές της στο ειδώλιο. Στην υπόθεση Μακρέα ελπίζουμε να τεθούν οι ένοχοι στο ειδώλιο και η δικαιοσύνη, αναγνωρίζοντας την εξάπλωση των πρακτικών του φασισμού, τις οποίες η ατιμωρησία ενθαρρύνει και στηρίζει, θα τιμωρήσει παραδειγματικά τους ενόχους.

Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης

2018 10 01 dikithes pano

ΞΕΚΙΝΑΕΙ η δίκη των Σκουριών στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων στην Θεσσαλονίκη, με 21 κατηγορούμενους κατοίκους της Χαλκιδικής στο εδώλιο ΕΠΕΙΔΗ υπερασπίστηκαν, αγωνίστηκαν για τον τόπο τους, τη ζωή τους, το μέλλον όλων.

Εν όψει της μεγάλης δίκης, το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης συμπαραστέκεται και ζητά την άμεση απαλλαγή των διωκόμενων.

ΚΑΛΕΙ τον κόσμο των κινημάτων και τους ευαίσθητους πολίτες της πόλης να σταθούν τις μέρες αυτές δίπλα στους διωκόμενους και στο κίνημα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού-χαλκού.

(Δευτέρα 22/10
Πέμπτη 25/10
Δευτέρα 29/10
Τρίτη 30/10
Τετάρτη 31/10)

Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης

 camp diabata

Στις 22/6/2018 μέλη του Κοινωνικού Ιατρείου Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης επισκεφτήκαμε το κέντρο «προσωρινής φιλοξενίας» προσφύγων στα Διαβατά που αριθμεί περίπου 2000 πρόσφυγες και θεωρείται «πρότυπο ευρωπαϊκό κάμπ». Είναι σημαντικό να τονίσουμε καταρχήν ότι το κέντρο των Διαβατών δεν αποτελεί κέντρο «προσωρινής φιλοξενίας» εκτός και αν μπορεί να θεωρηθεί η διαμονή άνω του 6μήνου «προσωρινή» και η διαβίωση σε αντίσκηνα έρμαια της βροχής και του καύσωνα, «φιλοξενία». Σήμερα στο κάμπ των Διαβατών υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται εγκλωβισμένοι - κάποιοι εδώ και ενάμισι χρόνο - και θεωρούνται σχετικά «τυχεροί» αφού διαμένουν σε κοντέινερ. Ενώ παραδίπλα άλλες/οι που έχουν έρθει πιο πρόσφατα, κυρίως Κούρδοι από το Αφρίν της Συρίας, διαμένουν σε σκηνές κάμπινγκ που πλημμυρίζουν από τις βροχές, εξυπηρετούνται με λίγες χημικές τουαλέτες τοποθετημένες ακριβώς δίπλα στο σημείο διανομής του φαγητού το οποίο, επιπλέον, δεν μπορεί να συντηρηθεί λόγω ανυπαρξίας ψυγείων.

Αναρωτιόμαστε τι κάνουν η πολιτεία, το ΚΕΕΛΠΝΟ και η 3η Υγειονομική Περιφέρεια, για τους εμβολιασμούς των παιδιών και τη φαρμακευτική αγωγή των ανθρώπων, τις άθλιες συνθήκες ζωής, την επιδημία γαστρεντερίτιδας που μαστίζει το τελευταίο 20ήμερο τους κατοίκους του στρατοπέδου - ενήλικες, παιδιά, βρέφη που καθημερινά διακομίζονται στα νοσοκομεία της πόλης μας - ενώ την ίδια στιγμή το ιατρικό και λοιπό προσωπικό του στρατοπέδου προσφέρει φιλότιμα ό,τι περνάει από το χέρι του στους πρόσφυγες.